Ин аст он чизе ки ёвари шахсӣ барои он аст, ки ҳамеша дар он ҷо бошад, вақте ки сардор мехоҳад, ки вай бошад. Ва он чизеро, ки ӯ талаб мекунад, иҷро кунад. Ин мард хост, ки шиддатро рафъ кунад — ёрдамчй дар наздаш буд, бе дудилагй ва аз вай истифода бурд. Ба кавли фарьёду охи у хулоса мебарорад — ин кор ба у маъкул аст!
Мисли моҳии тилло, ки моҳигирон бо тӯр ба соҳил кашидаанд. Вай аз кучо медонист, ки онхо чй орзу доранд, малламуй мешавад. Бо вуҷуди ин, вай маҷбур шуд, ки хоҳиши дуюми худро амалӣ созад - ба онҳо иҷозат диҳад, ки дар ҳама сӯрохиҳои худ. Ман фикр мекунам, ки вай хоҳиши сеюми худро низ ба даст меорад - мошини макидан! Инак, акнун вай бояд дар замини лалмй назар ба бобои афсонавй каме дарозтар истад. Зеро ба назар мерасад, ки ӯ низ макидан ва фурӯ бурданро дӯст медорад!
Ман ӯро мехоҳам, махсусан вақте ки вай хам шуда бошад.