Агар чӯҷаҳо инро мехоҳанд, онҳо бо ҳар гуна гов ҷуфт мешаванд. Ҳамин тавр, ин мард тамоми хоҳишҳои онҳоро иҷро кард. Шумо фикр мекунед, ки брюнеттҳо ин қадар соддаанд? Не, инхо хароманд, ман инро аз чашмонашон мебинам. Онхо рама барин мардонро як-як шир медиханд. Дар як руз як литр шир барои онхо норма аст! Ман он говчушонро сахт қамчин мекардам, то онҳо мисли пуфак пуф шаванд!
На пурра фаҳмид, ки модари угай дар ибтидо бо ӯ чӣ сӯҳбат мекард, аммо аз рӯи рушди минбаъдаи ҳодисаҳо, баръало аз бисёр бонувонаш шикоят мекунад - синаҳои калон, дар ҳолати вай, ки пӯшидани он бе масҳ доимӣ душвор аст. Ва масҳ кардани синаҳояш ва инчунин тамоми баданаш. Ва ин гапи маъшуқаи сиёҳпӯсташ буд, ки пеш аз он ки бо онҳо бистарӣ шавад, ман якбора фаҳмидам – ба модари угайаш ҳамдардӣ карда, ба ӯ кумак кард! Ҳамин тавр буд, ҳамин тавр не?
Ман мехоҳам бо як духтари хуб алоқаи ҷинсӣ кунам