Ман мебинам, ки ин бори аввал нест, ки онҳо бо ҳам алоқаи ҷинсӣ мекунанд. Ин хеле қулай аст - ба шумо лозим нест, ки касеро кашед, дар наздикӣ ҳамеша душ ва кат мавҷуд аст. Албатта, дикки бародараш бузург аст, аз ин рӯ, ҳар як хоҳаре ба он афтода, дар фурсати аввал онро мемакад. Хайр, ба назарам, вай хам зид нест, ки бо хохараш кайфу сафо кунад — хамсари худаш ба у хиёнат намекунад ва уро ба шавхар намедихад. Вақте ки бародараш ба даруни ӯ даромад, хеле зебо буд - ин танҳо онҳоро рӯҳбаланд кард. )
Модар ба онҳо чандон тӯҳфае надодааст. Аммо бародару хохарон дер гам нахурданд. Духтари осиёӣ аз фурсат истифода бурда, хоҳарашро маҷбур кард, ки бародарашро бо сегона гап занад. Бо дарназардошти он, ки духтари осиёӣ як ҷисми хурдсол дорад, он ба фил ва мурғ дар муқобили дики калони бародараш монанд аст.
Мардро ба мактаб фиристанд, ки чи тавр бо занхо алокаи чинси дуруст кунад! ))