Зан қариб аз ҳар тараф ҷолиб аст, синаҳояш азим ва зоҳиран табиӣ мебошанд. Тааҷҷубовар аст, ки барои чунин андоза ва на овезон. Хипҳои зебо ва хари фарбеҳ, дар маҷмӯъ хеле ҷолиб ба назар мерасанд. Дар бораи ин зан як рафтори шоҳона ва оҳиста-оҳиста ҷинсӣ вуҷуд дорад. Гӯё вай бо қоидаҳои худ ва барои хушнудии худ як мардро мезанад. Ман намефаҳмам, ки чаро вай дар даст соати як марди калон дорад ва хеле гарон?
Ва духтар итоаткор аст - тамоми талаботи бачаро иҷро мекунад. Вай дар хона бе ягон найранг дикка-ши худро мекашад. Бача ӯро мисли фоҳиша роҳнамоӣ мекунад, гарчанде ки сурхрӯй ин гуна духтар нест. Ӯ танҳо он чизеро, ки мехоҳад бо ӯ мекунад. Агар ӯ мехост, вай ба ӯ харро медод. Шумо бояд дошта бошед! Охир, вай сахт фишурданашро дуст медорад. Дар охири он, ќаламфури ӯ сурх буд, бинобар ин вай онро сахт фишурдааст. Ӯ бояд ҳатман онро дар хари вай часпонад.
Хуб, ман намедонам, зеро он ба синни хонуми модари як марди калонсол намерасад. Беҳтараш бигӯям, ки вай дӯстдухтари ӯ буд, дар омади гап, дӯсти хеле ботаҷриба. Ва шумо бояд бигӯед, ки мақъад вай хеле фоҳиша. Титҳо равшан силикон, вале шакл ва андозаи хеле хуб. Дар омади гап, нутфа дар мањбалаш хонумро шарманда накард, аён аст, ки аз њомиладор шудан наметарсад! Ҳамин тавр, ман фикр мекунам, ки онҳо танҳо як пурсиши маъмули ҷустуҷӯро, Писар ва Модарро шикастанд,